sosman (abs. Dicort) : aplech de burèu que i se plaça lo papièr per escriure. (v. sotaman)

sosman (en -) (loc. adv.) (abs. Dicort) : en segonda man ; a l’amagat. (v. sotaman (de -)

sosmarca nf, cf Ubaud Dicort : « sous-marque » (Rapin)

sosmarin 1, -a adj, cf Ubaud Dicort : « sous-marin, ine » TdF ‘sous-marin’

sosmarin 2 nm : bastiment de guèrra capable de navigar sus l’aiga o jos l’aiga.

sosmarinièr nm, cf Ubaud Dicort : « sous-marinier » (Rapin)

sosmesclat, -ada adj, cf Ubaud Dicort : « mêlé de bile, en parlant du sang » (v. TdF soumescla’)

sosmostaire nm, cf Ubaud Dicort : « buveur, biberon, v. beveire, soflamost » (v. TdF semoustaire)

sosmostar (v. intr.) : tirar lo vin de la tina abans la fin de la fermentacion, « tirer le surmoût ; rendre beaucoup de moût ; faire du surmoût ; (fig.) écrémer, ôter la fleur » (Alibert)

sosmostat nm : vin tirat le la tina abans la fin de la fermentacion.

« sosmòure » / « somóver » v (arc.) (L. 351) : v. somòure.

sosmultiple nm, -a : (matematica) « sous-multiple » (v. Ubaud Dicc. scient. p. 103)

3 es un sosmultiple de 9.

sosoficièr nm : galonat dirèctament auxiliar d’un oficièr.

sosòme nm, cf Ubaud Dicort : « sous--homme » (Rapin)

sosòrdre (en -) (loc. adv.) : en segond.

sospagar v, cf Ubaud Dicort : « v tr, sous-payer » (Per Noste, Rapin)

sospartida (abs. Dicort) : separacion ; partiment (R. IV, 435). (v. sompartida)

sospartir [veire sopartir, cf Ubaud Dicort] (v. tr.) : partejar, separar, divisar.

sospartir [veire sopartir] (se) v pron : se partejar, se separar, se divisar.

sospè nm, cf Ubaud Dicort : « sous-pied » TdF ‘sous-pèd’

sospecha nf  (Alibert) (arc.) [veire sospiècha, cf Ubaud Dicort] : suspicion (R. VI, 513)

sospechable, -bla adj, cf Ubaud Dicort : « soupçonnable » (Laus)

sospechar / sospeitar [veire sospechar, cf Ubaud Dicort] (v. tr. arc.) : suspectar.

sospechós, -osa adj (arc.) (R. VI, 505) : *suspiciós, -osa (v. R. VI, 513 ‘suspicio’), « soupçonneux, euse, méfiant, ante » TdF ‘souspichous’.

sospechosament adj, cf Ubaud Dicort : « soupçonneusement » (Rapin)

sosperiostic, -a (abs. Dicort) : jol periòsti.

Operacion sosperiostica.

sospès / jospès (los 2, abs. Dicort) : aplech per metre jos pès. (v. sospè)

sospesada : masantatge (accion de sospesar)

sospesar (v. tr.) : soslevar amb la man per estimar lo pes ; pesar lo per e lo contra.

Sospesar d’arguments.

sospicion nf, cf Ubaud Dicort (L. 352) : « suspicion, soupçon, v. dobte » (v. TdF)

sospiècha nf, cf Ubaud Dicort : « talon d’un jeu de cartes, v. talon ; soupçon, en Dauphiné, v. sospicion » (v. TdF jos ‘souspicho’)

sospièla nf, cf Ubaud Dicort : « étai, appui, perche servant à soutenir une branche chargée de fruits » TdF

sospielar v, cf Ubaud Dicort : « v tr, soutenir, appuyer » TdF

sospielar (se) v pron : « se soutenir, s’appuyer, v. sostar » (v. TdF jos ‘souspiela’)

sospir : respiracion fòrta e que s’esperlonga, amodada per quicòm de penible ; t. tecn. de musica.

sospirada : long sospir.

sospirador 1, -doira adj, cf Ubaud Dicort : « qui soupire » (L. 352)

sospirador 2 nm, cf Ubaud Dicort : « soupirant » (L. 352). (v. sospirant)

sospiraire, -aira adj e n, cf Ubaud Dicort : sospirant, -a. v. pus bas.

sospiralh (R. III, 178) : bojal / respiralh.

Per assanir la cava nos cal un autre sospiralh.

sospirament (R. III, I77) : accion de sospirar ; exalacion (R. II, 85).

sospirant, -a (adj. e subs.) : que sospira ; amorós, -osa.

Aquela dròlla a sabi pas quantes de sospirants.

sospirar (v. intr.) : laissar escapar un sospir ; dire quicòm en sospirant ; èsser amorós, -osa.

De quand en quand lo malaut sospirava gròs.

sospirós, -osa adj : que gemèga (que laissa escapar un gemèc)

sosplec : suplicacion.

sosplegar (v. tr.) : suplicar.

sosplojar (abs. Dicort) : doblet de sosplujar.

sospluèg : abric contra la pluèja en general ; carretial (abric pel material agricòla) ; cobèrt (abric en general)

sosplujar (v. tr.) : metre a l’abric de la pluèja.

Vai sosplujar lo tractor jol cobèrt !

sosplujar (se) : se metre a l’abric de la pluèja.

Quand beleja se cal pas sosplujar jos un arbre.

sospòblament nm, cf Ubaud Dicort : « sous-peuplement » (Rapin)

sospoblat, -ada adj, cf Ubaud Dicort : « sous-peuplé, -e » (Sèrras-Ess.)

sosprefècte, -ta n / josprefècte, -ta (abs. Dicort) : fonccionari, -ària encargat, -ada de l’administracion d’un arrondiment.

sosprefectoral, -a adj, cf Ubaud Dicort : « sous-préfectoral, -e » (v. prefectoral e sosprefectura)

sosprefectura nf / josprefectura (abs. Dicort) : carga de sosprefècte, -a (de josprefècte, -a) ; circomscripcion administrativa ; demòra d’un sosprefècte, d’una sosprefècta.

sosprior nm, cf Ubaud Dicort : « sous-prieur, sous-chef d’une confrérie » TdF jos ‘souto-prieu’

sosproduccion nf, cf Ubaud Dicort : « sous-production » (Rapin)

sosproduch nm, cf Ubaud Dicort : « sous-produit » (Rapin)

sosproduire v, cf Ubaud Dicort : « v tr, sous-produire » (v. sosproduccion)

sosproletari, -ària n, cf Ubaud Dicort : « sous-prolétaire » (Per Noste)

sosproletariat nm, cf Ubaud Dicort : « sous-prolétariat » (Rapin)

sosqualificacion nf, cf Ubaud Dicort : « sous-qualification » (Sèrras-Ess.)

sosqualificat, -ada adj, cf Ubaud Dicort : « sous-qualifié, -e » (Per Noste)

sosquejar (v. intr.) : quitar pas de soscar ; balançar (esitar) ; gemegar ; somicar.

sosquenar [veire sosquejar (v. Ubaud Dicort e TdF jos sousqueja) (v. intr.) : sospirar ; gemegar ; somicar.

sossa [sòssa, cf Ubaud Dicort p. 158] nf : aucet / òrle / orlet (replec de vestit). (v. TdF sosso’)

sossacrestan nm, cf Ubaud Dicort : « sous-sacristain » TdF ‘souto-sacrestan’

sossecretari, -ària n, cf Ubaud Dicort : « sous-secrétaire » (Rapin)

sossecretariat nm, cf Ubaud Dicort : « sous-secrétariat » (Rapin)

sosselar : v. sosselegar. (Alibert)

sosselega (f.) / sosselegue (m.) (v. Ubaud Dicort e TdF jos ‘sousselegue’) : cossergue (m.)

 

 

sosselegar / sosselar (abs. Dicort) (v. tr.) : « châtouiller, v. catilhar » (v. TdF jos soussela), far de cossergues.

sosselegue nm : v. sosselega.

sossenescal nm, cf Ubaud Dicort : « sous-sénéchal » TdF ‘sous-senescau’

sossignar (v. intr.) (Laus ; abs. Dicort) : metre sa signatura en bas d’un acte, « v tr, soussigner » TdF. (v. sotasignar)

sossòl : çò que se tròba jos la tèrra que pòt èsser trabalhada.

sosson nm, cf Ubaud Dicort : « t. enfantin, chien » TdF

sost [soste], -ta adj : gandit, -ida ; a l’abric.

Ara pòt plòure, qu’aicí sèm plan sostes.

Ieu èri sost a « trèflas » ; ela èra sosta a picas.

sosta nf : ajuda ; pausa ; crèdit ; remesa / abric / carretial ; espicon ; dilacion (R. II, 15) d’incorporacion. (v. sostas)

A la sosta : a crèdit.

sostaire, -aira [~ -airitz] adj e n : ajuda (m. e f.) ; protector, -tritz.

sostar 1 (v. tr. dir. e ind.) (v. TdF) : ajudar / far solaç ; perdonar ; far crèdit ; abrigar (far abric) ; caucionar.

Camina amb un pal pes sostar sa camba faubeta.

Sostar q.q. dins son trabalh.

Sostar sos parents.

Te sostarai per aqueste còp, mas i tornèsses pas !

L’ai sostat pendent tres meses, ara cal que pague.

Sostar los apleches jos un cobèrt.

Se q.q. te sosta, te prestaràn aquela soma.

sostar (se) : far una pausa / se pausar ; se metre a cobèrt (t. tecn. de jòc de cartas)

sostar 2 (v. intr.) (Alibert) : prestar / feblir ; esperar / pacientar.

Ai una fusta que sosta.

sostas nf pl : còrdas per estacar una carga sus un bast ; anèlas que i son estacadas aquelas còrdas.

sos-tassa (v. p. 20, N.B. 2) (abs. Dicort) : jos-tassa / soscopa. (v. sotatassa, sotacopa, sieton)

sostat nm (abs. Dicort) : conscrit qu’a obtenguda una dilacion d’incorporacion. (v. sursitari)

soste, -ta adj, cf Ubaud Dicort : v. sost.

sostèla (m. e f.) [nf (v. Ubaud Dicort e TdF)] : « homme subtil, fin », rusat, -ada ; sornarut, -uda (v. Alibert).

sosten : çò que servís a sosténer en general ; persona qu’ajuda, que protegís ; pèça de vestit que sosten las popas de las femnas.

Sosten de familha.

sostenable (abs. Dicort), -a : que pòt èsser sostengut, -uda (t. a.) (v. sostenible)

sostendre v, cf Ubaud Dicort : v. sosténer.

sostenedor nm, cf Ubaud Dicort : v. sosteneire. (v. TdF jos ‘soustenèire’)

sosteneire [, -eira] n : macarèl « souteneur [v. sostenença], fauteur ; tenant, parieur, croupier » ; espicon ; apièja ; apiejador. (v. TdF soustenèire)

sosteneiritz nf : noiriça que balha lo primièr lach per esperar lo de la vertadièira. (v. TdF sousteneiris’)

sostenement : contrafòrt ; ancola ; apend.

sostenença nf (v. Ubaud Dicort e Alibert) : accion de sosténer quicòm (t. a.) ; « ce qui soutient » ; sustentacion. (v. TdF)

sostenent nm, cf Ubaud Dicort : « soutenant, v. sosteneire » (v. TdF)

sosténer / sostenir [veire sosténer, cf Ubaud Dicort] (v. tr. e intr.) : manténer ; espiconar / apiejar ; laissar pas tombar.

D’un biais o d’un autre cal sosténer aquela paret.

sostengut, -uda (< sosténer) part pass e adj, cf Ubaud Dicort : « soutenu, ue » TdF jos ‘sousteni’

sostenible, -bla : que pòt èsser sostengut, -uda.

sostension nf, cf Ubaud Dicort : « (électr.) sous-tension » (Per Noste). (v. sotatension)

sosterranh 1 nm : tuna.

Sosterranh de castèl.

sosterranh 2, -a adj : que se tròba jos tèrra.

Passada sosterranha.

sosterrar (v. tr.) : enterrar.

sostet nm / sosteta nf, cf Ubaud Dicort : « appentis, petit hangar » (v. TdF jos ‘soustet’)

sostilha : còta (aplech per cotar, per arrestar)

Téner sostilha : téner bon.

sostina nf / jostina (abs. Dicort) : semal que i raja lo vin al sortir de la tina.

sostirar (v. tr.) : trescolar / transvasar.

sostiratge nm, cf Ubaud Dicort : « soutirage » TdF

sostítol (abs. Dicort) : títol plaçat après lo títol principal per lo completar , « sous-titre » (Per Noste). (v. sotatítol)

sostitrar (abs. Dicort) (v. tr.) : ajustar un sostítol al títol principal. (v. sotatitolar)

soston : sosta pichona (abric pichon).

sostraccion : accion de sostraire o de se sostraire.

sostrach 1 nm : represa en sosman. (v. TdF soustra 2’)

sostrach 2, -a adj : (matematica) « soustrait, e » (v. Ubaud Dicc. scient. p. 130). (v. sostraire)

sostrachar [sostratjar, cf Ubaud Dicort p. 158] (v. intr.) : apalhar lo bestial ; copar d’èrba, de falguièiras, de joncasses... per apalhar lo bestial.

sostractança nf, cf Ubaud Dicort : « sous-traitance » (Rapin)

sostractant, -a adj e n, cf Ubaud Dicort : « sous-traitant, -e » (Basic e Per Noste)

sostractar v, cf Ubaud Dicort : « v tr, sous-traiter » (Laus)

sostractiu, -iva adj : (matematica) « soustractif, ive » (v. Ubaud Dicc. scient. p. 130)

Problèma sostractiu, problème soustractif. (v. Ubaud)

sostraire (v. tr.) : traire (tirar) quicòm de quicòm mai ; panar / raubar ; far escapar quicòm o q.q. a.

sostraire (se) : escapar a.

sostral nm (« euphémisme de fotral » TdF) : brave tròç de quicòm.

sostran, -a adj, cf Ubaud Dicort : « inférieur, -e » (Laus)

sostrar (v. tr.) : apalhar.

Sostrar lo bestial.

sostratge nm (v. sostrar) : apalhatge.

sostratjar (v. intr.) (v. sostratge) : far d’apalhatge (copar d’èrba, de bauca, de falguièiras...) per far jaç al bestial, fauta de palha. (v. TdF jos ‘soustraja’)

sostre : apalhatge del bestial [v. sostrar] ; pòstes que doblan lo nauc de batanar las estòfas ; còrda o cable per levar de faisses amb una carrèla (poleja) ; jaç de mòla de molin.

sostrejaire, -aira n, cf Ubaud Dicort (v. sostrejar: v. fotrejaire.

sostrejar (v. intr.) (« euphémisme de fotrejar » TdF) : renegar / damnejar ; escopir de vilaniás ; passir / solhar.

sosventrièira / josventrièira (los 2, abs. Dicort) : pèça d'arnesc que passa jol ventre. (v. sotaventrièira)

sosvigariá nf, cf Ubaud Dicort : « habitation ou office du sous--viguier, bureau de police (vieux) » TdF ‘sous-vigarié’

sosviguièr nm, cf Ubaud Dicort : « sous-viguier » TdF